Algra Tekst & Verhaal

Ken je dat gevoel, dat je in een rij staat en dat er iemand achter je telkens een beetje staat te duwen? Je kunt helemaal niet harder, want er staan mensen voor je. Maar degene achter je zit je toch op te jagen.

 

...

Een echte doctorandus heeft De wisseltante gerecenseerd voor Biblion. De fragmenten waar kinderen geweldig om lachen vindt zij 'minder geschikt' (dat Kiara ontploft) en 'niet prettig en onnodig' (de soepschildpad die schildpadsoep wordt). En dat Katinka weer terug gaat in de rolstoel is 'sneu'. Een beetje sneue recensie dus wel. Ik werd er niet vrolijk van.

De wisseltante is het tweede deel in de serie Kanjerklas, humoristische boeken (voor kinderen 7+) waarin het normaal is om anders te zijn. De tien kanjers uit het eerste deel krijgen versterking van Katinka (een meisje met slappe spieren) en Kerem (die het verschil tussen rood en groen niet ziet). Dit keer gaat de kanjerklas op schoolreisje naar de dierentuin.

Gerecenseerd worden is een eer. Dat iemand de moeite heeft genomen om je werk aandachtig te lezen en zijn of haar bevindingen op te schrijven. Leerzaam is het ook: ontdekken wat de lezer leest. Komt dat overeen met jij had willen schrijven? Soms is het pijnlijk. Als de recensent heel iets anders leest dan jij had bedoeld. Heeft die ander dan verkeerd gelezen of jij verkeerd geschreven? Feit is dat een recensent niet de enige zal zijn die je werk zo leest. Feit is ook dat je een eenmaal gepubliceerd boek niet gauw nog even kunt verbeteren. Daarom is gerecenseerd worden ook heel spannend.

Ik was dan ook heel blij met de recensie van De Kanjerklas op Kiind.nl. José Contesa heeft de boodschap van het boek heel goed begrepen en er ook nog eens mooie woorden aan gegeven. En wat dat ene puntje van kritiek betreft heeft ze helemaal gelijk: De Kanjerklas is kort. Dat heeft als voordeel dat kinderen met leesweerstand er niet als een berg tegenop zien. Maar wie graag leest wil meer. Het goede nieuws is: als het meezit, komt er in 2011 een vervolg. In februari valt daarover de beslissing.

Drie (niet meer zo) kleine kanjers waren er en veel grote kanjerinnen.

Afgelopen woensdag werd De Kanjerklas gepresenteerd in het gebouw van OnderwijsAdvies in Zoetermeer.

Irene van der Mark, orthopedagoge en adviseur bij OnderwijsAdvies deelde haar enthousiasme voor De Kanjerklas met degenen die er nog niet over konden oordelen. Wat hebben kinderen nodig? Niet de etiketjes, maar dat ze een beetje leuk met elkaar om kunnen gaan.

Daarna vertelde ik hoe De Kanjerklas een nogal uit de hand gelopen afscheidscadeautje was voor juf Karin van zoon Willem. Tijdens het groeiproces van dat boekje werkte ik aan een boek over leer- en gedragsproblemen en zocht ik naar kinderboeken om in de klas mee aan de slag te gaan. Ik miste daartussen een boek dat meerdere 'problemen' tegelijk aan bod liet komen en ik miste bovendien de humor. Het was tijd voor De Kanjerklas om kinderen in heel Nederland en België aan het lachen te maken.

Dochter Marijke las vervolgens voor hoe Kiara in honderd stukjes uiteen spatte en door haar klasgenoten weer in elkaar werd gezet. Waarbij nog even gezocht werd naar dat korte lontje, dat misschien wel zó kort is dat je het niet kunt zien.

Aan Willem de eer om juf Karin het eerste exemplaar te overhandigen. Hij werd beloond met dikke zoen van de juf. Ze vertelde zeer vereerd te zijn met het boekje. Ze herkende haar eigen uitspraken in die van de juf Karin uit het boekje. Ze herkende leerlingen van destijds uit haar kanjerklas, maar ook leerlingen van nu. De kinderen in haar groep moeten binnenkort boekbesprekingen houden. Zijzelf zou donderdag het voorbeeld geven en haar boekbespreking zou natuurlijk gaan over De Kanjerklas.

Ik weet dat ze het heeft gedaan, want in het gastenboek van kanjerklas.nl heeft een van de kinderen erover verteld.

En eindelijk mochten de gasten zelf kijken, zelf voelen, zelf 'oh' en 'ah' roepen over dat het zo mooi was geworden. Dat deden ze dan ook. Luid en duidelijk.

Het was een echt leuk feestje.

Hoog tijd om de hele wereld te attenderen op de komst van het leuke kinderboek 'De Kanjerklas', over kinderen met leer- of gedragsproblemen. Of eigenlijk hebben ze daar geen problemen mee, maar wel met... (nee, dat zeg ik niet, dat leest u maar in De Kanjerklas.)

Van sommige recensies wordt een mens vrolijk. Zoals ik van deze recensie van 'Roeien met de riemen die je hebt' door NBD Biblion. Vooral vrolijk word ik ervan, omdat Mart Seerden, de recensist, de toon van het boek goed heeft verstaan. Alleen jammer dat bij die biblion-informatie alleen de (alfabetisch) eerste auteur wordt genoemd. Zo valt mijn mede-auteur Ineke Dolfsma weg, terwijl zij juist de ervaren pedagoge is die in het laatste zinnetje wordt genoemd.

Uitgeversinformatie 'Roeien met de riemen die je hebt - praktisch omgaan met leer- of gedragsproblemen in de klas'

Bijna zeven jaar was hij inspiratiebron voor columns: Wikkes, een lieve kater met een eigenwijze visie op onze samenleving. In 2002 moest hij, net als veel werknemers, vanwege een fusie verplicht met vervroegd pensioen. 

Wikkes' columns werden wel eens aan mij toegedicht. Dat was te veel eer. Zonder Wikkes waren die columns er nooit geweest. Een poging om - na Wikkes' ontslag - de columns bij een ander dier onder te brengen, mislukte. Wikkes zelf was de columnist. Ik noteerde slechts wat hij dicteerde. Daar heb ik mijn typediploma voor.

Nu is hij dood. Mors.
En begraven. Zand erover.

Wie een indruk wil krijgen van wie wij moeten missen, leze Wikkes' columns.