De makelaar moest zichtbaar nog wakker worden bij een kop koffie, toen ik vanmorgen om negen uur klaar zat om het contract te tekenen voor de nieuwe kantoorruimte. Afgelopen weken had hij me rondgeleid in verschillende kantorencomplexen. Hij had mijn eindeloze gewik en geweeg meegemaakt. In een van de panden had ik in een klein uur twintig keer heen en weer gerend tussen twee units om de volgende dag te bellen dat ze het geen van beide werden. Van die dingen dus. Misschien had de makelaar vannacht wel amper geslapen uit zorg of ik niet op het laatste nippertje zou besluiten om het contract toch maar niet te tekenen.

Maar ik kwam wel. Om het dikke contract te ondertekenen, in drievoud.  Zes handtekeningen, zesendertig parafen zette ik terwijl de makelaar van zijn koffie nipte . Ergens halverwege moest ik mijn pols losschudden, omdat de parafen wel erg krakkemikkig werden. 'Voor het zetten van zo veel parafen is ook conditie nodig', verzuchtte ik.
'Ik dacht dat u die als schrijfster wel zou hebben', zei de makelaar.
Niet dus. Ik schrijf nog zelden met de hand, ik typ alles.
Ik mag me eigenlijk ook geen schrijver meer noemen. Ik ben een type.

[PS Op 1 november betrek ik unit 1.45 aan Stephensonstraat 45 in Zoetermeer.]