Mijn moeder worstelt met gaten in haar herinnering. En ik krijg plotseling een ingeving hoe je ook iets leuks met die gaten kunt doen. Het lost niets op, maar alleen naar zo'n gat staren helpt ook niet.We zitten samen in haar woonkamer. Mijn moeder heeft net verteld hoe radeloos ze wordt als ze niet meer weet wat aan haar huidige situatie vooraf is gegaan. Drie weken geleden kreeg ze longontsteking. Ze is aardig opgeknapt, maar iemand van 89 jaar is daarna niet binnen drie weken weer zo fris als een hoentje.

Haar geheugen heeft een flinke dreun gekregen. Ze herinnert zich niet hoe ziek ze was, wie in die tijd voor haar zorgden, waarom de thuiszorg sindsdien elke dag een paar keer langskomt. En dus snapt ze ook niet hoe het komt dat het haar niet lukt om de deur uit te gaan om boodschappen te doen. Wij, haar kinderen, vertellen keer op keer wat er is gebeurd in de hoop dat ze zo weer grip krijgt op haar persoonlijke geschiedenis. 'Als jullie het zeggen, zal het wel zo zijn', zegt mijn moeder. 'Maar ik kan me er niets meer van herinneren. Het is leeg.'

Ineens zie ik een kans. 'Het is duidelijk dat die herinnering weg is', zeg ik. 'Zullen we hem dan maar opvullen met iets leuks? Dan zeg ik dat wij samen twee weken naar Zuid-Afrika zijn geweest, op safari. Weet u nog wat u daar hebt gezien?'
Even aarzelt ze. Dan beginnen haar ogen te glinsteren. 'O ja', zegt ze. 'Die olifanten vond ik het mooist. Die moeder met het jong. Ik heb er nog op gereden. Op het jong, want die moeder was te hoog voor mij.' Ik zag haar zitten op dat best nog grote, kleine olifantenjong.

Natuurlijk is haar probleem niet opgelost en wil ze het liefst echte herinneringen terug. Maar heel even was ze met mij op safari geweest en daar hebben we beiden van genoten.