Heel vroeger ging ik eens per jaar de deuren langs met 'kaarsen voor de Surinamezending'. Dat was namens de School met den Bijbel. Het 'den' geeft wel aan over welke oertijd we het hier hebben. Later leurde ik met 'oliebollen voor de Sahel' en verkocht een half uurtje de Haagse daklozenkrant in het kader van een interview. En sinds een paar jaar loop ik met een collectebus voor het Reumafonds.

Tussen hoop en gêne

Het is eigenlijk niks voor mij. Dat hoopvol afwachten tussen aanbellen en de deur die opengaat, of wachten tot de hoop op een open deur vervlogen is en je naar de volgende deur kan. Keer op keer hetzelfde riedeltje afsteken en proberen om het niet als standaardriedeltje maar authentiek te laten klinken. Variëren om het ook voor jezelf leuk te houden. Open blijven, ook na twintig afwijzingen achter elkaar. Dat akelige gevoel dat mensen soms uit (m.i. onterecht) schuldgevoel of medelijden geven. Het is maar een verzoek; mensen hebben het volste recht om nee te zeggen en smoezen zijn niet nodig.

Kinderen die vragen

Ik stam nog uit de tijd van 'kinderen die vragen worden overgeslagen'. Dat nekt zich soms. Mijn hoofd weet dat mensen niet kunnen geven als ze niet weten wat ik wil. Mijn buik moet eerst een drempel over.

Folderen

Vandaag was ik dapper en duwde mezelf die drempel over om anderhalf uur te folderen voor De Kanjerklas. Buiten, tussen de jaarbeurshallen waar de Onderwijsbeurs was, en het station. Als je achter je product staat, moet je het ook aan de man durven brengen, toch? De reacties gaven me moed: veel mensen namen zelfs enthousiast een foldertje mee. Vooral als ik zei dat het ging over kinderen die anders zijn.

Toen kwam er een meneer die anders was. Hij was van de beveiliging. Op een beveiligerstoontje dat een intensieve agressiereductietraining verried - vriendelijk doch imponerend -, vroeg hij me naar mijn vergunning. Had ik niet. Ik wist wel dat ik binnen niet mocht folderen, maar buiten is toch niet verboden? Wel dus. Ondertussen kraakte zijn walkie-talkie om me te laten voelen dat achter deze ene man een heel bataljon stond dat zou komen opdraven als ik niet deed wat de man eiste. Alsof ik niet uit mijzelf een mak schaapje ben dat vlucht zodra een wolf gaat janken.
Waar mocht ik wel folderen? 'Plein af en dan honderd meter naar links', zei de man. Ja dahaag. Dat is helemaal uit de loop van station naar beurs. 'Precies!' Én op het plein voor de jaarbeurshallen én de Beatrixhallen én Hoog-Catharijne inclusief de trappen er naar toe waren verboden voor folderaars-zonder-vergunning. Nah ja!

Openbaar kleumen

Aan de rand van het plein stond een folderaar van D66 op de stoep. Volgens hem mocht je op de openbare weg gewoon folderen. Zo sleet ik, kleumend op de middenberm, nog een flinke stapel folders. Een bijna-grootvader hield me gezelschap en ondertitelde mijn aanprijzingen met extra's als: 'Net een boek voor u, u bent ook een kanjer!' Toen ik wel erg begon te rillen van de kou en er bovendien twee security-achtige heren opdoemden, hield ik het voor gezien. Ze konden me niks maken, maar dat securitytoontje alleen al bezorgt me de rillingen.

Wat heeft dit met tekst te maken?

Niets. Behalve dan dat dit één van de manieren is om tekst te verkopen. Nog een keer het deuntje, voor de liefhebbers: Een leuk boek over kinderen die anders zijn!