Toen ik negen was, moest ik een spreekbeurt houden. Over mijn muizen ging het, want daar wist ik wel iets over te vertellen. De nacht ervoor sliep ik bijna niet van de zenuwen. Trillend stond ik voor de klas. De zenuwen waren nergens nodig voor, zei de juf naderhand. 'Het is toch heel goed gegaan?'

Nu ik ruim vijftig ben, vroeg de Nicolaas Beetsschool in Alkmaar mij te komen voorlezen in het kader van de Nationale Voorleesdagen.
Over De kanjerklas ging het, en over het tweede deel, De wisseltante. Want daar kan ik wel iets over vertellen. En voorlezen is nog simpeler, toch? En ik was nu toch al een grote meid? Toch vond ik het spannend. Schrijven is één ding, voorlezen is iets heel anders. Stel je voor dat die vijfdegroepers mijn boek maar stom zouden vinden. Dat ze zouden gaan hangen en klieren. Dat ik steeds harder zou gaan lezen om nog gehoord te worden. (Dom, dat weet ik, maar zo ging dat wel vanzelf als ik voorlas als eethulp op de school van mijn kinderen.)


De zenuwen waren nergens voor nodig. Voorlezen blijkt heel leuk te zijn, want de vijfdegroepers reageerden enthousiast en spontaan. Door de vragen die ik af en toe stelde, werd duidelijk dat ongeveer de helft van de groep zich soms anders voelde dan anderen. En dat ook ongeveer de helft van de groep de hoge tonen van een tl-buis hoort, net als Kamou in De kanjerklas. Gelachen werd er ook. Om de rare plaatsen waar de kanjerklas naar Kai zocht (achter de verwarming en in de prullenbak) en om Kiara die woedend in honderd stukjes uit elkaar knalt.


Na deze ervaring stapte ik vol vertrouwen naar de parallelgroep. Die moest zijn speelkwartier opofferen en was minder geconcentreerd. Maar geluisterd werd er wel degelijk, zo bleek uit de reacties achteraf. Ook zij herkenden zichzelf of een klasgenoot in de kanjers. 'Alleen u doet niet zo raar als juf Karin', zei een jongetje tegen de juf. Ik vroeg de juf of zij allemaal dezelfde, normale kinderen in haar klas zou willen. 'O nee, dat zou zó saai zijn!' antwoordde ze uit de grond van haar hart. Waarop de kinderen helemaal uit hun dak gingen.


Bij mijn vertrek was het hoofd van juf Karin helemaal bedolven onder het rare bolletjesmonster. Natuurlijk willen de kinderen weten hoe het afloopt met haar en met haar kanjers, dus ze gaan zelf verder lezen. En ik ga verder met schrijven. Door de enthousiaste reacties heb ik daar nog meer zin in gekregen.


De slotsom: schrijven = delen = vermenigvuldigen van plezier.