Zuchtend hangt mijn twaalfjarige zoon boven een opdracht voor Nederlands. Wat ik het leukste vind van alles, vindt hij een regelrechte ramp: een verhaal schrijven van vijftig regels. 'Dat gaat me nooit lukken, dan maar een onvoldoende', zegt hij.
Ik help zijn fantasie wat op weg door vragen te stellen: wie zou de hoofdpersoon kunnen zijn, hoe oud, waar is hij, wat denkt hij?
Het lukt! Hij leeft zich in en begint met schrijven. Ik zie hoe het blad steeds voller wordt en houd me zo stil mogelijk om dit mooie proces niet te verstoren.
Na een tijdje kijkt hij tevreden op: 'Weet je wat ik hier schrijf? "Jeetje, volgens mij zijn moeders er alleen om je te irriteren en je de les te lezen."' Brede grijns.
Algra Tekst & Verhaal
Aanmelden voor deze lijst via RSS
Bekijken artikelen getagged inspiratie
Een verzoekje in de mailbox. Of ik een verhaal voor jongeren wil schrijven voor in een bundel kerstverhalen. Ja, graag. In een daaropvolgende mail krijg ik de keus tussen twee thema's binnen dat kerstverhaal. Thema's die me eigenlijk nog niet zo aanspreken, maar ja. Ik print het uit en neem het mee op een lange treinreis. Ergens gedurende die reis kijk ik er vijf minuten naar, dan trekken andere dingen weer de aandacht. Op de lange terugreis popt de themakeuze ook weer even op. Wat moet ik ermee? Nog steeds geen idee. De dag daarop hetzelfde verhaal: af en toe denk ik er even aan, maar het blijft blanco. Het wordt maandag, de dag waarop de redacteur antwoord zou moeten krijgen. Ik heb nog steeds geen idee. Ander werk krijgt voorrang. Dan, tijdens het senseoën van een kopje koffie, borrelt er zomaar iets op. En nog voor ik de koffie op heb, tekenen de contouren van een kerstverhaal zich af.
Had dit sneller gekund? Nee. Inspiratie werkt als zaadjes die je in de grond stopt. Je zorgt voor de goede omstandigheden, meer kun je niet doen. Je zou het plantje uit zijn zaadje omhoog willen trekken. Maar als je dat doet, wordt dat z'n dood. Wachten dus. Geduld. Vooral niet aankomen. Vertrouwen. Je weet niet wat er gebeurt onder de oppervlakte. Of er wel wat gebeurt. En dan, toch onverwacht, piept er ineens zo'n frisgroen, veelbelovend plantje omhoog. Dáár kun je wat mee!
Had dit sneller gekund? Nee. Inspiratie werkt als zaadjes die je in de grond stopt. Je zorgt voor de goede omstandigheden, meer kun je niet doen. Je zou het plantje uit zijn zaadje omhoog willen trekken. Maar als je dat doet, wordt dat z'n dood. Wachten dus. Geduld. Vooral niet aankomen. Vertrouwen. Je weet niet wat er gebeurt onder de oppervlakte. Of er wel wat gebeurt. En dan, toch onverwacht, piept er ineens zo'n frisgroen, veelbelovend plantje omhoog. Dáár kun je wat mee!
Recente reactie op dit artikel
-
Toon alle reacties
-
Mooi!






