Algra Tekst & Verhaal

Was ik er maar nooit aan begonnen.
Het leek zo leuk, maar lijken zijn dood.
Je kunt maar beter niks beloven, dan hoef je ook niks waar te maken.
Het is beter te stoppen op het hoogtepunt. Alles wat je later doet wordt een afgang.

Oké, de paar meelezers waren wel enthousiast, maar wat zegt dat nou helemaal. En dan ben ik ook nog zo stom geweest om lezers van deel 1 verzoeknummers te laten indienen voor deel 2 van de serie Kanjerklas. Hun verwachtingen zijn natuurlijk helemáál huizenhoog gespannen.
Sukkel die ik me daar ben.

Ik kan nog terug. Deel twee ligt bij de illustrator, maar het ISBN is nog niet aangevraagd. Vervelend voor de vormgever en de illustrator, misschien kost het me nog wat aan schadevergoeding, maar ja. Ook vervelend voor de lezers die erop wachten, dat is waar. Al die schatten die zeggen dat het zo lang duurt tot november. En ook wel een beetje suf om een serie van maar één deel uit te brengen. Maar ja. Beter ten halve gekeerd et cetera. En die lezers komen er ook wel overheen. Het is maar een boek. Of geen boek.

Niks aan de hand, mensen. Dit zijn gewoon de gebruikelijke bibbers. Het hoort erbij. Je moet er even doorheen, zeggen ze dan. En elk volgend boekproces ben ik alweer vergeten dat het bij het vorige boek net zo ging. Meestal denk ik: dit nooit weer. Alleen denk ik nu: het volgende deel doe ik het beter. Volgende deel? Ja toch. Een serie van twee delen is net zo suf als een serie van een deel.
Waar ben ik aan begonnen?

Het kinderboek Cadeau voor opa was al jaren uitverkocht. Vandaag kreeg ik de rechten over de tekst terug van de uitgever. Jippie. Boek weer bij het baasje.

Werk aan de winkel nu. Het boek eindelijk de titel geven die ik wil. Met de vorige ben ik nooit helemaal gelukkig geweest. De tekst nog eens nalopen op verbeteringen. Besluiten of ik illustraties laat maken en zo ja door wie. En besluiten of het alleen een e-boek wordt, of dat er ook een gedrukte (PoD of oplage) versie gemaakt kan worden.

Een beetje lentegevoel. Het plantje dat zo lang afgestorven was, krijgt nieuwe aarde en kan opnieuw uitlopen. Misschien niet zo groot als eerst, maar toch frisgroen. Levend.

Heel vroeger ging ik eens per jaar de deuren langs met 'kaarsen voor de Surinamezending'. Dat was namens de School met den Bijbel. Het 'den' geeft wel aan over welke oertijd we het hier hebben. Later leurde ik met 'oliebollen voor de Sahel' en verkocht een half uurtje de Haagse daklozenkrant in het kader van een interview. En sinds een paar jaar loop ik met een collectebus voor het Reumafonds.

Tussen hoop en gêne

Het is eigenlijk niks voor mij. Dat hoopvol afwachten tussen aanbellen en de deur die opengaat, of wachten tot de hoop op een open deur vervlogen is en je naar de volgende deur kan. Keer op keer hetzelfde riedeltje afsteken en proberen om het niet als standaardriedeltje maar authentiek te laten klinken. Variëren om het ook voor jezelf leuk te houden. Open blijven, ook na twintig afwijzingen achter elkaar. Dat akelige gevoel dat mensen soms uit (m.i. onterecht) schuldgevoel of medelijden geven. Het is maar een verzoek; mensen hebben het volste recht om nee te zeggen en smoezen zijn niet nodig.

Kinderen die vragen

Ik stam nog uit de tijd van 'kinderen die vragen worden overgeslagen'. Dat nekt zich soms. Mijn hoofd weet dat mensen niet kunnen geven als ze niet weten wat ik wil. Mijn buik moet eerst een drempel over.

Folderen

Vandaag was ik dapper en duwde mezelf die drempel over om anderhalf uur te folderen voor De Kanjerklas. Buiten, tussen de jaarbeurshallen waar de Onderwijsbeurs was, en het station. Als je achter je product staat, moet je het ook aan de man durven brengen, toch? De reacties gaven me moed: veel mensen namen zelfs enthousiast een foldertje mee. Vooral als ik zei dat het ging over kinderen die anders zijn.

Toen kwam er een meneer die anders was. Hij was van de beveiliging. Op een beveiligerstoontje dat een intensieve agressiereductietraining verried - vriendelijk doch imponerend -, vroeg hij me naar mijn vergunning. Had ik niet. Ik wist wel dat ik binnen niet mocht folderen, maar buiten is toch niet verboden? Wel dus. Ondertussen kraakte zijn walkie-talkie om me te laten voelen dat achter deze ene man een heel bataljon stond dat zou komen opdraven als ik niet deed wat de man eiste. Alsof ik niet uit mijzelf een mak schaapje ben dat vlucht zodra een wolf gaat janken.
Waar mocht ik wel folderen? 'Plein af en dan honderd meter naar links', zei de man. Ja dahaag. Dat is helemaal uit de loop van station naar beurs. 'Precies!' Én op het plein voor de jaarbeurshallen én de Beatrixhallen én Hoog-Catharijne inclusief de trappen er naar toe waren verboden voor folderaars-zonder-vergunning. Nah ja!

Openbaar kleumen

Aan de rand van het plein stond een folderaar van D66 op de stoep. Volgens hem mocht je op de openbare weg gewoon folderen. Zo sleet ik, kleumend op de middenberm, nog een flinke stapel folders. Een bijna-grootvader hield me gezelschap en ondertitelde mijn aanprijzingen met extra's als: 'Net een boek voor u, u bent ook een kanjer!' Toen ik wel erg begon te rillen van de kou en er bovendien twee security-achtige heren opdoemden, hield ik het voor gezien. Ze konden me niks maken, maar dat securitytoontje alleen al bezorgt me de rillingen.

Wat heeft dit met tekst te maken?

Niets. Behalve dan dat dit één van de manieren is om tekst te verkopen. Nog een keer het deuntje, voor de liefhebbers: Een leuk boek over kinderen die anders zijn!

Gerecenseerd worden is een eer. Dat iemand de moeite heeft genomen om je werk aandachtig te lezen en zijn of haar bevindingen op te schrijven. Leerzaam is het ook: ontdekken wat de lezer leest. Komt dat overeen met jij had willen schrijven? Soms is het pijnlijk. Als de recensent heel iets anders leest dan jij had bedoeld. Heeft die ander dan verkeerd gelezen of jij verkeerd geschreven? Feit is dat een recensent niet de enige zal zijn die je werk zo leest. Feit is ook dat je een eenmaal gepubliceerd boek niet gauw nog even kunt verbeteren. Daarom is gerecenseerd worden ook heel spannend.

Ik was dan ook heel blij met de recensie van De Kanjerklas op Kiind.nl. José Contesa heeft de boodschap van het boek heel goed begrepen en er ook nog eens mooie woorden aan gegeven. En wat dat ene puntje van kritiek betreft heeft ze helemaal gelijk: De Kanjerklas is kort. Dat heeft als voordeel dat kinderen met leesweerstand er niet als een berg tegenop zien. Maar wie graag leest wil meer. Het goede nieuws is: als het meezit, komt er in 2011 een vervolg. In februari valt daarover de beslissing.

Naast mijn laptop ligt een roze Didl-blaadje. Ik kijk er telkens even naar. Het maakt me blij.
Op dat blaadje schreef Lojen (10 jr) een heuse 'fanmail' naar aanleiding van 'Wij willen het anders!':

Wat een leuk boek heeft u geschreven!

Het is mega spannend, droevig en humeurig! Daar krijg ik lekker de kriebels van!
Hier is nog en gedicht voor uw boek (ik heb het gedicht zelf gemaakt.)

Wat heeft u een leuk boek,
ik raak het nooit zoek!
Het is zo spannend,
al dat vlammend!

Het is soms zo'n zielig stuk,
en dan ruk ik de haren uit mijn hoofd.
Maakt u maar geen zorgen,
want morgen lees ik uw boeken nog!

Ik hoop dat uw boeken blijven bestaan
want anders rolt er een traan
over mijn wang.

Vindt u het een leuk gedicht?
Ik hoor het wel.

De brief is ondertekend met een echte handtekening met krul en daarbij de opmerking 'handtekening' :-)

Hoog tijd om de hele wereld te attenderen op de komst van het leuke kinderboek 'De Kanjerklas', over kinderen met leer- of gedragsproblemen. Of eigenlijk hebben ze daar geen problemen mee, maar wel met... (nee, dat zeg ik niet, dat leest u maar in De Kanjerklas.)

Woensdag begint de kinderboekenweek. Zondag begon de mijne. Toen installeerde ik me in het huis van een kennis die op vakantie ging. Zij had een oppas nodig voor haar boxer en twee katten. Ik wilde er even een weekje tussenuit om in alle (betrekkelijke) rust geconcentreerd aan een jeugdroman te schrijven.

Die zat al heel lang 'in de pen', maar wilde daar door tijdgebrek maar niet uit komen. Zo gaan die dingen: harde deadlines gaan voor en het schrijven aan een boek lukt me niet 'even tussendoor'. Ik heb tijd nodig om er 'in' te komen.

En dus schrijf ik nu, tussen lange wandelingen langs het Wantij door, lapjes tekst. Het gaat nog wat stroef. De echte 'flow' is er nog niet, maar die komt nog wel als ik maar braaf doorzet met het noeste schrijven. Het is als zwemmen in de zee: een tijd lang moet je flink aanpoten om het hoofd boven water te houden. Dan tilt een grote golf je uit boven het gekabbel en neemt je in vliegende vaart mee tot je vijftig meter verderop in een bruisende branding landt.

Ik hoop alleen dat die golf wel een beetje op tijd komt: graag ruim voor ik weer moet inpakken en het normale leven me weer in beslag neemt.